Een ontzettend weekend

Ik voorstel dat jullie allemaal weten wat een Wet van Murphy is (als iets mis kan gaan, dan gaat het mis) en vanaf vrijdag middag werd ik door Wet van Murphy gevolgd.

Ik ben van het plan om tijdens het weekend naar Novi Sad en naar Subotica te gaan. Ik vertrok naar Novi Sad op vrijdag middag want ik moest er met een vriend van mij ontmoeten omdat hij me wat geld verschuldigd was. Ik kwam in Novi Sad, wij ontmoetten maar hij gaf me geen geld. Waarom? Omdat de bank hem een krediet weigerde om te geven. Nu ben ik absoluut zonder geld- verdomme! Oké ik kan niks doen- de bank heeft haar eigen redenen en ik moet nog één maand wachten. Op zaterdag vertrok ik naar Subotica om met heel goed vriendin van mij te ontmoeten. Ze woont eigenlijk in Italië, maar ze heeft ook een klein appartement in Subotica dus Subotica is voor ons halverwege. Aan de weg naar Subotica, in de trein, kreeg ik een kiespijn. Deze kiespijn was niet normale/gewone kiespijn maar de kiespijn wanneer je een gevoel hebt dat jou hersens pijn doet en niet een tand- vreselijk! Ik stapte de trein uit, met de gezwollen wang van de kiespijn, en dan kreeg ik een sms van mijn vriendin- “Milena ik zou laat zijn… er gebeurde een verkeer ongeluk op de snelweg”. Oké ik kan niks doen- een ongeluk is zeker geen schuld van haar. Ik zat in een café met het gevoel dat mijn hoofd, vanwege de kiespijn, zal exploderen. Uiteindelijk kwam ze, maar het was bijna negen uur ‘s avonds en ik voelde me heel slecht- ze was te moe en ik had alleen een zin om naar bed te gaan. Op zondag morgen gingen wij naar een tandarts, maar het was zondag en de tandarts werkt niet. Oké ik kan niks doen- in Subotica er op zondag zelfs de particulieren werken niet. Ik kwam in Belgrado op zondag ‘s avonds en in Belgrado is er ook geen tandarts die op zondag (eerlijk zondag avond), werkt. Oké ik kan niks doen- ik zou tot morgen wachten. Vandaag stond ik op acht uur en ging direct naar mijn tandarts, maar ik had geen afspraak en ik moest waschten om aan de bod te komen. Uiteindelijk kwam ik aan de bod rond twaalf.

Nu voel ik me goed… nee ik kan niet zeggen dat ik me goed voel maar ik zou zeggen dat nu ik me beter voel omdat ten eerste geen kiespijn meer en ten tweede hopelijk de Wet van Murphy me heeft verlaten.