Deze morgen (zondag) stond ik op rond..het maakt niet uit wanneer precis J en ik zag een sms van mijn zus. De correnspodentie ging...ongeveer:

Mijn zus- “Hoi zus..hoe gaat het? Wat doet mijn lieve katje?”.

Mijn antwoord - “Hoi! Hoe bedoel je- wat doet jou katje? Ik weet het niet..ik ben thuis”.

Opnieuw mijn zus- “Verdomme! Ik vergat te vermelden dat je naar mijn huis moet gaan om voor mijn lieve katje te zorgen.. ik ben in Kroatië..sinds vrijdag avond..verdomme!”.

Ik- “Oke..maak je geen zorg omdat jou kat dik is en ze zou niet verhongeren ”.

Hier moet ik zeggen dat hoewel mijn zus haar huisdiertje het “katje” noemt, is dit “katje’ eigenlijk een beest..ze schreeuwt naar mij en me krast..ze martelt mij altijd! Soms moet ik, als ik de beide ogen wil onthouden, de deur van de slaapkamer dicht doen en er zijn nog veel voorbeelden van het slechte gedrag van dit beest maar erover een andere keer..nu kortom- dit huisdier(tje) is onmogelijk!!

Ik kwam naar het huis van mijn zus en ik kon het beest noch zien noch horen. Ik was bang.. wat als er iets slecht met haar is gebeurd? Ja het katje is het beest maar doch ik hou van haar! Ik begon haar te roepen..nog steeds geen geluid en dan een geluid, heel zacht geluid…ja dat was haar maar ik kon haar niet zien. Ik benaderde het terras..gesloten terras en daar was ze..doodsbang maar levend. Ik gaf haar te eten, knuffelde of tenminste probeerde haar te knuffelen en wat ze deed? Ze kraste me! De onmogelijk kat!!!